Monthly Archives: Nobyembre 2011

Beautiful Revolution

Sa kasaysayan ng evolutionary breakthrough ng human species, tingin ko, wala nang hihigit pa sa ‘Sining’. Mula sa kategorya ng musika, panulat, visual, pelikula, at marami pang iba na pumapasok sa lahat ng napagkakasunduang uri nito.

Daang libong taon na ng tumigil ang ebolusyon ng tao, hindi na tayo nagkaroon ng extrang mga kamay, mata sa batok, hasang sa likod ng tenga at pakpak sa balikat. Marahil, tumigil na ang ebolusyon ng tao sa pisikal na aspeto. Sapat nang alam natin sa tingin pa lang kung ano ang ligtas at delikado, ang amoy na dapat iwasan, ang tunog na may banta ng panganib, ang lasa ng makasa-sama sa katawan o ang pakiramdam ng hindi ligtas at maaaring makapag pahamak. Ang lahat ng ito ay ‘pattern’ na naka-rehistro sa utak na ipina-pasa ng magulang sa anak, at iyon marahil ang batayan sa pagpapatuloy ng sangkatauhan.

‘ Hi, ako nga pala si Leonardo Da Vinci at may apat akong kamay!’

‘ Meet Shakesphere, dalawa ang etits niya! ‘

‘ This is Bethoven and his skin pores can hear you loud and clear!’

‘ I’m Einstein and i have an extra brain in my pwet!’

‘ Peter Parker pick a pack of pickled pepper, a pack of pickled pepper Peter Parker pick, If Peter Parker pik-a-pak-op pickled fefe, why the fuckin’ pickled fefe get involve in this?’ -Eminem

***

Limang henyo sa kani-kanilang larangan. (Hindi ko na sinama yung taong kayang mag panggap na sinasapian siya ni Santo Niño, mag boses bata at kumumbinsi ng sangkaterbang believer.) Tabas sa iisang pattern ng Human DNA, at malamang, katulad din natin sila na hindi alam na ang DNA ay short for DontknowNothingAbouthatshit. Dahil kung alam mo ng hindi iginu- google ang acronym ng DNA, tangina, anung ginagawa mo sa blog ko?

***

If i could turn back time, babalik ako sa classroom ko nung Grade 6. Dun sa upuan kong uuga-uga sa sulok habang excited ako sa plano kong gulatin ang lahat ng kaklase ko sa pangarap ko sa buhay.

‘ So Duking, what do you want to be someday?’

‘ Ay wannabi an Astronaut!’

‘ Be-jezussss H. Christ! We don’t even have a space program!’

‘ Wi don hab bikos nobadi wans mi tu bi an Astronaut! Wer so apreyd tu drims!’

Ooops! Napasobra sa rewind! Dun lang sa 4th year Highschool pero dun pa rin sa upuan kong uuga-uga.

‘ So Duking, what career would you like to pursue after your graduation? ‘

‘I am planning to attend an Art School, probably take something about literature, do paintings, and sculpting and all that artsy partsy stuff, teach, like you do in my free time and be rich and famous.! ‘

Hindi yan ang buong sinabi ko.

‘Arts’

Yan lang. Hirap kayang mag-ingles.

For the first time, nakita ko ang Adviser ko na ngumiti…at eventually tumawa.

‘ Well, Congratulations…(You’re Fuck! Bwahahaha!!!) ‘

Nung uwian, pinaiwan niya ako. Tinanong niya kung yun ba talaga ang gusto ko. Sabi ko Oo. With conviction.

Nung sinurender ko sa kanya yung clearance ko bago mismo yung araw ng graduation,binigyan niya ako ng kapirasong papel. May pangalan nung Dean sa U.P. na kaklase raw niya yun ng high school. Hanapin ko raw at sabihin kong ako yung Ewoks na gustong maging Jedi. Nagkausap na raw sila. May kalakip na 300 pesos para pamasahe at pang gastos habang nag- aapply ako para sa scholarship. Mariin kong tinanggihan yung 300 kahit alam kong wala pa akong kasiguraduhan sa school na papasukan. Buti na lang, may liwanang ang buhay. Natanggap ako sa Meralco as scholar. At ang mabagsik pa, akalain mong may Arts Club pala dun? Cool.

Sumali ako sa Arts Club. Wala kaming ginawa kundi mag decorate ng stage tuwing may program. Kulangot.

Ngayon tuloy, kapag may nagtatanong sa akin kung anung course ko at sinabi kong Instrumentation and Process Control, kasing tunog ito ng ‘Astronaut’ kung kaya’t ang follow up question nila lagi, ‘Sa tingin mo Duks, virgin pa si Minnie Mouse?’

***

Regrets. I made a few. But then again, just to few to mention. I did what i had to do and saw it through without exemption. I planned each charted course, each careful step along the by-way and more, much more than this…

I did it myyyyy…

BANG!

Patay na si Frank Sinatra at marami na rin ang nagbuwis ng buhay para isabuhay ang kanyang pamosong awitin. Ganun ang dedikasyon ng tao sa ‘singing’ este ‘Sining’.

‘…ang mamatay ng dahil sa’yoooOOOOO!’

***

Ayokong maging emo sa tema ng sining. Mas lalong ayokong magsukat ng lalim para sa pakuhulugan nito. Ang totoo, naalala ko lang talaga yung teacher ko. All Souls Day kasi eh. Kung may isang tao na naniwala noon na maari akong maging taga-sunod sa yapak ng Sining, siya yun. Kahit nung isang araw lang na yun.

Pero Teacher, kung nasaan ka man, maraming salamat. Hindi man ako nakagawa ng libro, may 95 subscriber naman ako sa blog. Wala man sa museum ang mga drawing ko, nandoon naman sila sa Hall of Justice ng Panyero.net. Wala man akong diplomang maipagmamalaking tungkol sa Arts, hindi ko naman isinuko ang pangarap ko.

At ngayon, mas lalo ko siyang naintindihan.

Naroon ang himig niya sa mga sipol ng masayang Manong habang gumagawa ng sirang sapatos at payong. Ipinipinta siya sa ngiti noong bulag na pulubing narinig na naman ang kalansing ng barya sa ilalim ng kanyang bakanteng latang palimusan. Nakasabit siya sa iba’t ibang kulay ng bulaklak ng orchids na alaga ni Nanay. Nasa musika siya ng inang ipinaghehele ang sanggol na isinasayaw-sayaw sa hating-gabi. Nakalilok siya sa butuhang bisig ng Amang maghapong nagpukpok at naglagari sa construction. Iginuguhit siya sa mga pilapil na binabaybay ng grupo ng mga batang nakayapak papuntang paaralan.

Buhay ang Oblasyon. Tumatangis ang Spolarium. Nagdadalamhati ang Pieta. Humihingang bantayog ang lahat. At hindi sila maaaring ikulong lang sa kwadro, sa sulok ng museo, sa pedestal ng mga liwasan o kahit sa mga loob ng simbahan. Umaawit, tumutula at sumasayaw sila sa tanghalan ng buhay na nagpapatuloy sa bawat angat at bagsak ng telon ng araw at gabi.

At higit pa sa pagkaunawa, alam ko na kung paano siya gamitin…paminsan-minsan.

***

‘Ah…Instrumentation and Process Control sa pagawaan ng junk foods… Teka Duks, maiba ako…tingin mo ba virgin pa si Minnie Mouse?’

‘OK lang ba kung sa mas tahimik na lugar ko siya iku-kwento?’

‘Next time na lang Duks, Nakalimutan ko nga palang huling gabi na ng lamay ng Lola ko ngayon. Mangingitlog na yung alaga kong goldfish. Gusto kong masaksihan magdamag kung paano mag-evolve yung monggo hanggang maging togue. Ang boring ng buhay mo. Huwag mo na ko idamay. Bye.’

***

‘Talaga, nagsusulat ka pa rin? Katulad pa rin nung mga dati? Asan? Tingin nga!’

‘Ah, eh…sa internet lang…’

‘ Dali, kwento mo sa akin habang daan…andun yung laptop ko sa bahay. Tamang tama wala akong kasama ngayon.’

Happy Holloween, Teacher. 😀

***

Commercial: Thanks kay Bb. Madz para sa napanalunan kong isang buong Library sa kanyang ‘PasaBook Project’. Mag le-leave ako ng 1 week para abangan araw-araw yung courier sa tapat ng gate namin. 😀